Chcecie żebym w wątek wprowadziła resztę 1D? ale jako przyjaciół. bez zespołu. zwyczajnych przyjaciół? co wy na to? a może jakieś zamieszanie z Alex i Niallem?
Dawajcie pomysły w komentarzach. ;3.
wtorek, 21 stycznia 2014
czwartek, 16 stycznia 2014
mała uwaga
zaczynać pisać bloga jest ciężko, wiem bo to nie mój pierwszy blog, jak się już człowiek rozkręci to jest epicko, ale moment.. jeden hejt że jest się złą pisarką i pisarz się gubi, nie wie czy nie skończyć tego pisać..
no więc mi się taka sytuacja zdarzyła ostatnio.. dlatego '15' się nie pojawia jeszcze.. bo .. sama nie wiem co napisać żeby się Wam spodobało.
więc jak możecie to komentujcie... dobrze mi to zrobi.. widzę pozytywne komentarze.. ale jeden, dwa na kilka rozdziałów. czuję że nikt nie czyta tego nad czym ja spędzam swój wolny czas.. ;(
no więc mi się taka sytuacja zdarzyła ostatnio.. dlatego '15' się nie pojawia jeszcze.. bo .. sama nie wiem co napisać żeby się Wam spodobało.
więc jak możecie to komentujcie... dobrze mi to zrobi.. widzę pozytywne komentarze.. ale jeden, dwa na kilka rozdziałów. czuję że nikt nie czyta tego nad czym ja spędzam swój wolny czas.. ;(
sobota, 11 stycznia 2014
14.
Obudziłam się ok 7. Leżałam na wznak na kanapie. Chciałam znów biec do szpitala do śpiącego Nialla, ale przypomniałam sobie że On przecież wybudził się wczoraj. Na mojej twarzy pojawił się uśmiech, pierwszy od dłuższego czasu. Mama słysząc że nie śpię weszła do salonu i podała mi kubek ciepłej herbaty.
-I co z nim? - zapytała.- lepiej chyba co? bo pierwszą noc od 2 tygodni spędziłaś w domu z własnej woli a nie przyniesiona przez Grega.
- Tak mamo jest lepiej. bardzo dużo, mocno lepiej. - zaśmiałam się. dziwnie było słyszeć swój własny śmiech.- Niall się obudził wiesz? Zaraz do niego zadzwonię. - powiedziałam.
Mama przytuliła mnie, szczęśliwa że już wszystko ok. Ja udałam się do swojej łazienki i ogarnęłam się. Ubrałam bluzkę z napisem " Free Hugs" i czarne rurki. Włosy zwinęłam w nieogarniętego koka i zeszłam na dół. Po drodze złapałam tylko torebkę i telefon. Krzyknęłam do mamy że wychodzę.
Szłam parkiem i gadałam z Niallem przez telefon.
- A wpadniesz do mnie dziś? - zapytał.
-Chętnie. Ale nie wiem czy dam radę, poza tym jutro mam sprawdzian z historii a ostatnimi czasy zawaliłam trochę szkołę.- powiedziałam. - Gdybym mogła to rzuciłabym ją i była all day obok Ciebie - zaśmiałam się.
- Jebaj szkołę zostań ninża - Niallowi udzielał się widocznie dobry humor.
-Twój brat jest obok?- zapytałam.
-Nie wyszedł gdzieś, ale tata zaraz przyjedzie. - powiedział Niall.- To prawda że byłaś ciągle przy mnie?
- Tak Niall. Co dzień i co noc. przez 2 tygodnie prawie każdą noc przesypiałam na kanapie obok Ciebie, niektóre noce spałam u siebie w łóżku ale to dlatego że Twój brat lub tata mnie zawozili. - powiedziałam.
- Przemęczałaś się.
- Nie. Niall. Ja nie mogłam inaczej. Musiałam siedzieć obok.
- Jak mus to mus. Gdzie jesteś teraz? - zapytał.
Nie zauważyłam nawet kiedy ze spaceru po parku zaszłam pod szpital.
- Tu gdzie byłam przez ostatnie 2 tygodnie. Pod szpitalem.
- To wejdź do środka- powiedział.
- Hmm. Nie dzięki. - zaśmiałam się. - 2 tygodnie to za dużo.
- Raniisz.
-Ogar zaraz będę.- powiedziałam.- idę przez hol. - powiedziałam i się rozłączyłam.
Stanęłam przed salą, znienawidzoną salą. W której przez ostatnie 2 tygodnie chłopak mojego życia spał i mógł się nie obudzić. Wzięłam głęboki wdech. Nie mogłam uwierzyć w fakt że Niall już nie śpi. Że wybudził się. Ciągle miałam głupie wrażenie że wejdę do sali, a Niall dalej będzie miał zamknięte oczy, będzie podłączony do tych wszystkich sprzętów..Złapałam za klamkę i powoli weszłam do sali.
Niall stał oparty o okno tyłem do mnie. Nie słyszał że weszłam. Uśmiechnęłam się na sam widok Jego. Lekko, cichaczem podeszłam do Niego i przytuliłam od tyłu.
- Księżniczko. - zaśmiał się.
- Ja? To Ty bawiłeś się w śpiącą królewnę. - po pokoju rozniosło się echo naszych śmiechów.
-Wypraszam sobie. Jak już to śpiący królewicz.
- Ok ok. Niech będzie. Czyżby książę na białym koniu wybudził Cię ze snu o księżniczko? hahaha
- Tak. Zwał się Alexandra i przyszedł tutaj pieszo. I nie uwierzysz.
- Co?
- Spał tutaj. - Niall wskazał na moje łóżko z ostatnich 2 tygodni.
-Wariat. - powiedziałam klepiąc Nialla w ramię.
- Ty też.- zaśmiał się i usiadł na łóżko.
- Dołączasz się? - chłopak poklepał miejsce obok siebie.
- Chciałbyś. I oboje zaśniemy śpiąca królewno- zaśmiałam się. Musiałam po prostu to powiedzieć.
-Ooo niee. Przesadziłaś.- powiedział Niall rzucając się na mnie i zaczął łaskotać.
-I co z nim? - zapytała.- lepiej chyba co? bo pierwszą noc od 2 tygodni spędziłaś w domu z własnej woli a nie przyniesiona przez Grega.
- Tak mamo jest lepiej. bardzo dużo, mocno lepiej. - zaśmiałam się. dziwnie było słyszeć swój własny śmiech.- Niall się obudził wiesz? Zaraz do niego zadzwonię. - powiedziałam.
Mama przytuliła mnie, szczęśliwa że już wszystko ok. Ja udałam się do swojej łazienki i ogarnęłam się. Ubrałam bluzkę z napisem " Free Hugs" i czarne rurki. Włosy zwinęłam w nieogarniętego koka i zeszłam na dół. Po drodze złapałam tylko torebkę i telefon. Krzyknęłam do mamy że wychodzę.
Szłam parkiem i gadałam z Niallem przez telefon.
- A wpadniesz do mnie dziś? - zapytał.
-Chętnie. Ale nie wiem czy dam radę, poza tym jutro mam sprawdzian z historii a ostatnimi czasy zawaliłam trochę szkołę.- powiedziałam. - Gdybym mogła to rzuciłabym ją i była all day obok Ciebie - zaśmiałam się.
- Jebaj szkołę zostań ninża - Niallowi udzielał się widocznie dobry humor.
-Twój brat jest obok?- zapytałam.
-Nie wyszedł gdzieś, ale tata zaraz przyjedzie. - powiedział Niall.- To prawda że byłaś ciągle przy mnie?
- Tak Niall. Co dzień i co noc. przez 2 tygodnie prawie każdą noc przesypiałam na kanapie obok Ciebie, niektóre noce spałam u siebie w łóżku ale to dlatego że Twój brat lub tata mnie zawozili. - powiedziałam.
- Przemęczałaś się.
- Nie. Niall. Ja nie mogłam inaczej. Musiałam siedzieć obok.
- Jak mus to mus. Gdzie jesteś teraz? - zapytał.
Nie zauważyłam nawet kiedy ze spaceru po parku zaszłam pod szpital.
- Tu gdzie byłam przez ostatnie 2 tygodnie. Pod szpitalem.
- To wejdź do środka- powiedział.
- Hmm. Nie dzięki. - zaśmiałam się. - 2 tygodnie to za dużo.
- Raniisz.
-Ogar zaraz będę.- powiedziałam.- idę przez hol. - powiedziałam i się rozłączyłam.
Stanęłam przed salą, znienawidzoną salą. W której przez ostatnie 2 tygodnie chłopak mojego życia spał i mógł się nie obudzić. Wzięłam głęboki wdech. Nie mogłam uwierzyć w fakt że Niall już nie śpi. Że wybudził się. Ciągle miałam głupie wrażenie że wejdę do sali, a Niall dalej będzie miał zamknięte oczy, będzie podłączony do tych wszystkich sprzętów..Złapałam za klamkę i powoli weszłam do sali.
Niall stał oparty o okno tyłem do mnie. Nie słyszał że weszłam. Uśmiechnęłam się na sam widok Jego. Lekko, cichaczem podeszłam do Niego i przytuliłam od tyłu.
- Księżniczko. - zaśmiał się.
- Ja? To Ty bawiłeś się w śpiącą królewnę. - po pokoju rozniosło się echo naszych śmiechów.
-Wypraszam sobie. Jak już to śpiący królewicz.
- Ok ok. Niech będzie. Czyżby książę na białym koniu wybudził Cię ze snu o księżniczko? hahaha
- Tak. Zwał się Alexandra i przyszedł tutaj pieszo. I nie uwierzysz.
- Co?
- Spał tutaj. - Niall wskazał na moje łóżko z ostatnich 2 tygodni.
-Wariat. - powiedziałam klepiąc Nialla w ramię.
- Ty też.- zaśmiał się i usiadł na łóżko.
- Dołączasz się? - chłopak poklepał miejsce obok siebie.
- Chciałbyś. I oboje zaśniemy śpiąca królewno- zaśmiałam się. Musiałam po prostu to powiedzieć.
-Ooo niee. Przesadziłaś.- powiedział Niall rzucając się na mnie i zaczął łaskotać.
- Haahah. Skończ.
- Nie dopóki nie przeprosisz.- powiedział,
- Prze- prze- praszam. - powiedziałam a chłopak mnie puścił.- Śpiąca królewno. - dodałam chowając się pod kołdrą.
Niall znów zaczął łaskotać, ale przerwałam mu to lekkim ciosem w ramię.
- Ałaaa bolało.. Mamoooooo!- krzyknął Niall i oboje się zaśmialiśmy.
Leżeliśmy przytuleni do siebie na łóżku Horana. Do wypisania zostało mu 5 dni.
Nagle do drzwi ktoś zapukał. To był tata Nialla. Odskoczyłam od chłopaka na co obaj się zaśmiali.
-Spokojnie. Nie mam nic przeciwko żebyś tu była.- powiedział pan Horan i się ze mną przywitał.
- Ja też nie. - zaśmiał się Nialler i poruszył brwiami.
-No dzieciaki jak tam?
-Hmm. Dobrze. Chcieliśmy się przejść wokół szpitala gdyby doktor na to pozwolił.- powiedziałam.
- Na co mam pozwolić?- w drzwiach stanął doktor Johanson.
- Na spacer. Żeby Niall dostał trochę świeżego powietrza i rozprostował się po tym czasie co przeleżał na łóżku.- powiedziałam patrząc na doktora, siedząc na boku łóżka trzymana przez Horana w objęciach.
-Myślę że to dobry pomysł. Ale najpierw zmierzymy Ci ciśnienie chłopcze.- powiedział i podszedł do Nialla z ciśnieniomierzem, ja byłam zmuszona do zejścia z łóżka.
- Ok chłopcze. Możecie udać się na spacer, na 30 minut. - powiedział doktor po badaniu i wyszedł z pokoju.
- No Niall. Spacerek czeka- spojrzałam na Nialla z uśmiechem.
- To ja wam nie będę przeszkadzać- powiedział tata, pożegnał się z nami i wyszedł.
Pocałowałam chłopaka i przytuliłam się do niego.
Niall wstał z łóżka, z moją pomocą, był tak zesztywniały że nie mógł sam wyjść, ale co mu się dziwić, ponad 2 tygodnie leżał. Pomogłam mu wybrać ciuchy i zaprowadziłam do łazienki. Nie minęło 5 minut a Niall stał w drzwiach ubrany.
- Gotowy.- powiedział i złapał mnie pod rękę.
Spacerowaliśmy po parku za szpitalem. Był to mały zielony skrawek, miejsce gdzie pacjenci mogli zapomnieć o sali w której leżą, o czekającej ich operacji czy zabiegu, tutaj każdy żył inaczej. Widziałam 9 letnią dziewczynkę z białaczką, biegała po parku z bratem i się śmiała, w tle spacerował dziadek, któremu zostały tylko 2 tygodnie życia, gdzieś na ławce siedziała 30 letnia kobieta, która oddała swoją nerkę bratu, za nami roznosił się dźwięk kul uderzających o kafle chodnika - to 18latek, który stracił nogę w wypadku i chodzi o kulach. Cieszyłam się że Niall jest tutaj obok mnie.
- Ale to powietrze świeże.- powiedział.
- Zupełnie inne niż w sali przy otwartym oknie co nie?- spytałam.
- Dziękuję, że mnie wyciągnęłaś z łóżka.- powiedział Niall i mnie przytulił.
- Dla mnie najważniejsze w tym momencie jest Twoje szczęście i zdrowie. - powiedziałam i Go czule pocałowałam.
Leżeliśmy przytuleni do siebie na łóżku Horana. Do wypisania zostało mu 5 dni.
Nagle do drzwi ktoś zapukał. To był tata Nialla. Odskoczyłam od chłopaka na co obaj się zaśmiali.
-Spokojnie. Nie mam nic przeciwko żebyś tu była.- powiedział pan Horan i się ze mną przywitał.
- Ja też nie. - zaśmiał się Nialler i poruszył brwiami.
-No dzieciaki jak tam?
-Hmm. Dobrze. Chcieliśmy się przejść wokół szpitala gdyby doktor na to pozwolił.- powiedziałam.
- Na co mam pozwolić?- w drzwiach stanął doktor Johanson.
- Na spacer. Żeby Niall dostał trochę świeżego powietrza i rozprostował się po tym czasie co przeleżał na łóżku.- powiedziałam patrząc na doktora, siedząc na boku łóżka trzymana przez Horana w objęciach.
-Myślę że to dobry pomysł. Ale najpierw zmierzymy Ci ciśnienie chłopcze.- powiedział i podszedł do Nialla z ciśnieniomierzem, ja byłam zmuszona do zejścia z łóżka.
- Ok chłopcze. Możecie udać się na spacer, na 30 minut. - powiedział doktor po badaniu i wyszedł z pokoju.
- No Niall. Spacerek czeka- spojrzałam na Nialla z uśmiechem.
- To ja wam nie będę przeszkadzać- powiedział tata, pożegnał się z nami i wyszedł.
Pocałowałam chłopaka i przytuliłam się do niego.
Niall wstał z łóżka, z moją pomocą, był tak zesztywniały że nie mógł sam wyjść, ale co mu się dziwić, ponad 2 tygodnie leżał. Pomogłam mu wybrać ciuchy i zaprowadziłam do łazienki. Nie minęło 5 minut a Niall stał w drzwiach ubrany.
- Gotowy.- powiedział i złapał mnie pod rękę.
Spacerowaliśmy po parku za szpitalem. Był to mały zielony skrawek, miejsce gdzie pacjenci mogli zapomnieć o sali w której leżą, o czekającej ich operacji czy zabiegu, tutaj każdy żył inaczej. Widziałam 9 letnią dziewczynkę z białaczką, biegała po parku z bratem i się śmiała, w tle spacerował dziadek, któremu zostały tylko 2 tygodnie życia, gdzieś na ławce siedziała 30 letnia kobieta, która oddała swoją nerkę bratu, za nami roznosił się dźwięk kul uderzających o kafle chodnika - to 18latek, który stracił nogę w wypadku i chodzi o kulach. Cieszyłam się że Niall jest tutaj obok mnie.
- Ale to powietrze świeże.- powiedział.
- Zupełnie inne niż w sali przy otwartym oknie co nie?- spytałam.
- Dziękuję, że mnie wyciągnęłaś z łóżka.- powiedział Niall i mnie przytulił.
- Dla mnie najważniejsze w tym momencie jest Twoje szczęście i zdrowie. - powiedziałam i Go czule pocałowałam.
__
Jest wiec 14 , przepaszam za bledy. Caly rozdz byl pisany na tel przez aplikacje blogger. Koomentujcie misiaki ;33
niedziela, 5 stycznia 2014
13.
Od czasu wypadku Nialla minęły 2 tygodnie. Dalej nie mogłam pogodzić się z myślą że mogę go stracić. Musiałam jednak chodzić normalnie do szkoły. Cały czas poza tymi kilkoma godzinami spędzałam u Nialla w szpitalu. Noce, wieczory, popołudnia ciągle obok Niego. Całymi dniami siedziałam i trzymałam go za rękę. Lekarz powiedział, żeby mówić, rozmawiać do Niego. Że to też może pomóc. Że Niall podświadomie może słyszeć nas i dzięki temu walczyć.
Był to jeden z piątkowych wieczorów. Jak zawsze byłam obok Nialla. Jego tata był w pracy a Greg pojechał do domu się przespać. Ja czuwałam, nie mogłam Go tutaj zostawić samego.
- Niall. Gdyby nie to wszystko byśmy siedzieli akurat na próbie i śpiewali, bawili się jak małe dzieci. Wiesz że jestem tutaj codziennie? W szkole wszyscy pytają jak się czujesz. Pani Coutner ta nauczycielka od fizyki była dzisiaj tutaj, ale nie weszła do sali, była porozmawiać z Twoim bratem jak się czujesz.. Niall.. Wiem że mnie nie słyszysz, ale jeśli jednak.. może... daj mi jakiś znak. - stosowałam zalecenia lekarza i mówiłam do niego. Mówiąc słowa 'daj mi jakiś znak' poczułam jakby jego ręka którą ściskałam lekko drgnęła. Zerwałam się ze stołka prawie go przewracając i pobiegłam do pokoju lekarskiego.
- Panie doktorze ! Niall!
- Co z nim?!- lekarz podniósł głowę znad lektury czyiś wyników, może Nialla.
-On ruszył ręką, poczułam jak jego ręka lekko ścisnęła moją.- powiedziałam ze łzami szczęścia w oczach.
- To nie możliwe, jesteś po prostu przemęczona, idź do domu się połóż. Sen dobrze Ci zrobi dziecko. - powiedział dr. Johanson wracając do papierów.
Wyszłam z gabinetu lekarskiego i wróciłam do Nialla. Usiadłam na skraju łóżka i wróciłam do monologu.
-Niall, ja wiem że Ty nas słyszysz, poczułam ten uścisk, Kochanie obudź się. Proszę. Walcz z tym. Dasz radę. Lekarze mi nie wierzyli, że to się stało. Ale ja wiem swoje. - powiedziałam i lekko pocałowałam go w usta.
Usiadłam na kanapie naprzeciwko łóżka Horana i zadzwoniłam do jego brata. Od czasu wypadku strasznie się zaprzyjaźniliśmy. Poinformowałam go o tym co się stało, Greg mi wierzył. Też czuł to że Niall się obudzi. Wierzył tak jak ja. My ciągle wierzyliśmy. Nie wiedzieć kiedy zasnęłam.
-Niall! Panie doktorze! - słyszałam krzyki w podświadomości. Nie wiedziałam czy to sen czy się budzę.
- On się budzi. Jego palce się zgięły! - To był tata Nialla.
- Tak tak. Mówiłem że chłopak jest silny.- doktor Johanson.
-Ale to nie dlatego. To dzięki sile miłości. Gdyby Alex nie była obok niego i nie mówiła tyle do niego kto wie kiedy by się obudził. - powiedział Greg.
Otworzyłam oczy i upewniłam się że to nie był sen. Cała trójka stała nad łóżkiem Nialla. Podeszłam do nich i spojrzałam na chłopaka. Wyraźnie się zmienił, Jego twarz nie była już taka blada.
- On się budzi prawda?- zapytałam.
- Tak.- odpowiedział mi doktor a ja zaczęłam płakać, płakać ze szczęścia, że w końcu będę mogła normalnie z nim porozmawiać, przytulić go, pocałować.
- Mogę tutaj posiedzieć?- spojrzałam na nich.
- Niestety nie teraz. Prosiłbym o opuszczenie pomieszczenia. Jak będzie można wejść to was poprosimy. - powiedział doktor a my posłusznie udaliśmy się na korytarz.
- On żyje!- krzyknął Greg płacząc z radości.- To dzięki Tobie i Twojej miłości Alex. Naprawdę.
-Nie. To dlatego że jest silny. - powiedziałam.
- Jio Jio. Tak sobie gadaj. Ale obiecaj mi jedno. Jak wejdziesz do pokoju to wyznaj mu prawdę.
-Zrobię co się da. Obiecuję.- powiedziałam.
Udałam się na dół do kawiarenki po 3 kawy. Każdy z nas był wyczerpany. Ja w szczególności. Nie spałam tyle czasu. Ciągle czekałam, byłam obok. A dziś, po dwóch tygodniach nieprzespanych nocy, zarywanych dni Niall w końcu się obudził.
-Proszę, to pana kawa.- powiedziałam podając kawę tacie Nialla. - A to Twoja Greg.
- Dzięki Alex.- obydwoje razem podziękowali.
- Nie ma sprawy. - uśmiechnęłam się.
Wypiliśmy swoje kawy, siedząc na krzesełkach przed salą w której leżał Niall. Czekaliśmy aż doktor nas zaprosi do sali.
- Można wchodzić proszę państwa, ale pojedynczo. Chłopak jest zmęczony. - powiedział doktor i odszedł do siebie do gabinetu.
- Alex. Idź pierwsza. - powiedział tata Nialla.
- Nie. to pan jest jego tatą, pan pójdzie pierwszy. - zaoponowałam
- Alex.. Ale Ty tutaj byłaś obok niego ciągle, to Ty czuwałaś.- powiedział Greg wpychając mnie do sali Nialla.
Stanęłam i patrzałam się na Horana. Zastanawiałam się czy podejść czy nie.
- Alex.- uśmiechnął się do mnie.
-Niall! - odwzajemniłam uśmiech i podeszłam do łóżka. Przytuliłam go i pocałowałam. Tak prawdziwie.
- Wow. Zaskoczyłaś mnie.- powiedział łapiąc mnie za rękę.
- Tak wiem. Bo Niall. Przez te 2 tygodnie jak tutaj leżałeś, taki martwy rzecz ujmując, uświadomiłam sobie że ja Cię kocham. Oszukiwałam się wiesz? Ciągle oszukiwałam prawdziwe uczucie. Myślałam że to tymczasowe zauroczenie, ale jak nie pisałeś i nie odbierałeś przez cały dzień, czułam że coś jest nie tak. Wsiadłam w samolot... i wtedy moje przypuszczenia się potwierdziły. Greg napisał że jesteś tutaj. I to było miejsce gdzie od razu pojechałam.- powiedziałam.
- Ale nie płakałaś prawda?- powiedział.
- Płakałam. Przez prawie cały czas. Tak bardzo bałam się, że Ciebie straciłam. - znów pociekły mi łzy.
- Aj kochanie moje. Przytul mnie. - powiedział, a ja spełniłam jego żądanie.
-Niall. Ja pojadę teraz do domu, prześpię się w końcu, a Twój tata i brat do Ciebie przyjdą.- powiedziałam.
- Idź wyśpij się. Zadzwoń jak się obudzisz.
- A jak obudzę się w nocy?- zaśmiałam się.
- To też. Ja wyspałem się na dłuższy czas.- chłopak posłał mi nieziemskie spojrzenie.
- Ok. To zadzwonię. Paa kochanie.
- Pa
Wyszłam z sali i udałam się w stronę domu. Byłam bardzo zmęczona. Nie miałam siły iść. Powłóczyłam nogami. Ale co się dziwić nie spałam prawie 2 tygodnie. Normalnie człowiek by tyle nie wytrzymał, sama się sobie dziwię.
Dotarłam do domu, zmęczona padłam na łóżko i zasnęłam jak zabita.
Był to jeden z piątkowych wieczorów. Jak zawsze byłam obok Nialla. Jego tata był w pracy a Greg pojechał do domu się przespać. Ja czuwałam, nie mogłam Go tutaj zostawić samego.
- Niall. Gdyby nie to wszystko byśmy siedzieli akurat na próbie i śpiewali, bawili się jak małe dzieci. Wiesz że jestem tutaj codziennie? W szkole wszyscy pytają jak się czujesz. Pani Coutner ta nauczycielka od fizyki była dzisiaj tutaj, ale nie weszła do sali, była porozmawiać z Twoim bratem jak się czujesz.. Niall.. Wiem że mnie nie słyszysz, ale jeśli jednak.. może... daj mi jakiś znak. - stosowałam zalecenia lekarza i mówiłam do niego. Mówiąc słowa 'daj mi jakiś znak' poczułam jakby jego ręka którą ściskałam lekko drgnęła. Zerwałam się ze stołka prawie go przewracając i pobiegłam do pokoju lekarskiego.
- Panie doktorze ! Niall!
- Co z nim?!- lekarz podniósł głowę znad lektury czyiś wyników, może Nialla.
-On ruszył ręką, poczułam jak jego ręka lekko ścisnęła moją.- powiedziałam ze łzami szczęścia w oczach.
- To nie możliwe, jesteś po prostu przemęczona, idź do domu się połóż. Sen dobrze Ci zrobi dziecko. - powiedział dr. Johanson wracając do papierów.
Wyszłam z gabinetu lekarskiego i wróciłam do Nialla. Usiadłam na skraju łóżka i wróciłam do monologu.
-Niall, ja wiem że Ty nas słyszysz, poczułam ten uścisk, Kochanie obudź się. Proszę. Walcz z tym. Dasz radę. Lekarze mi nie wierzyli, że to się stało. Ale ja wiem swoje. - powiedziałam i lekko pocałowałam go w usta.
Usiadłam na kanapie naprzeciwko łóżka Horana i zadzwoniłam do jego brata. Od czasu wypadku strasznie się zaprzyjaźniliśmy. Poinformowałam go o tym co się stało, Greg mi wierzył. Też czuł to że Niall się obudzi. Wierzył tak jak ja. My ciągle wierzyliśmy. Nie wiedzieć kiedy zasnęłam.
-Niall! Panie doktorze! - słyszałam krzyki w podświadomości. Nie wiedziałam czy to sen czy się budzę.
- On się budzi. Jego palce się zgięły! - To był tata Nialla.
- Tak tak. Mówiłem że chłopak jest silny.- doktor Johanson.
-Ale to nie dlatego. To dzięki sile miłości. Gdyby Alex nie była obok niego i nie mówiła tyle do niego kto wie kiedy by się obudził. - powiedział Greg.
Otworzyłam oczy i upewniłam się że to nie był sen. Cała trójka stała nad łóżkiem Nialla. Podeszłam do nich i spojrzałam na chłopaka. Wyraźnie się zmienił, Jego twarz nie była już taka blada.
- On się budzi prawda?- zapytałam.
- Tak.- odpowiedział mi doktor a ja zaczęłam płakać, płakać ze szczęścia, że w końcu będę mogła normalnie z nim porozmawiać, przytulić go, pocałować.
- Mogę tutaj posiedzieć?- spojrzałam na nich.
- Niestety nie teraz. Prosiłbym o opuszczenie pomieszczenia. Jak będzie można wejść to was poprosimy. - powiedział doktor a my posłusznie udaliśmy się na korytarz.
- On żyje!- krzyknął Greg płacząc z radości.- To dzięki Tobie i Twojej miłości Alex. Naprawdę.
-Nie. To dlatego że jest silny. - powiedziałam.
- Jio Jio. Tak sobie gadaj. Ale obiecaj mi jedno. Jak wejdziesz do pokoju to wyznaj mu prawdę.
-Zrobię co się da. Obiecuję.- powiedziałam.
Udałam się na dół do kawiarenki po 3 kawy. Każdy z nas był wyczerpany. Ja w szczególności. Nie spałam tyle czasu. Ciągle czekałam, byłam obok. A dziś, po dwóch tygodniach nieprzespanych nocy, zarywanych dni Niall w końcu się obudził.
-Proszę, to pana kawa.- powiedziałam podając kawę tacie Nialla. - A to Twoja Greg.
- Dzięki Alex.- obydwoje razem podziękowali.
- Nie ma sprawy. - uśmiechnęłam się.
Wypiliśmy swoje kawy, siedząc na krzesełkach przed salą w której leżał Niall. Czekaliśmy aż doktor nas zaprosi do sali.
- Można wchodzić proszę państwa, ale pojedynczo. Chłopak jest zmęczony. - powiedział doktor i odszedł do siebie do gabinetu.
- Alex. Idź pierwsza. - powiedział tata Nialla.
- Nie. to pan jest jego tatą, pan pójdzie pierwszy. - zaoponowałam
- Alex.. Ale Ty tutaj byłaś obok niego ciągle, to Ty czuwałaś.- powiedział Greg wpychając mnie do sali Nialla.
Stanęłam i patrzałam się na Horana. Zastanawiałam się czy podejść czy nie.
- Alex.- uśmiechnął się do mnie.
-Niall! - odwzajemniłam uśmiech i podeszłam do łóżka. Przytuliłam go i pocałowałam. Tak prawdziwie.
- Wow. Zaskoczyłaś mnie.- powiedział łapiąc mnie za rękę.
- Tak wiem. Bo Niall. Przez te 2 tygodnie jak tutaj leżałeś, taki martwy rzecz ujmując, uświadomiłam sobie że ja Cię kocham. Oszukiwałam się wiesz? Ciągle oszukiwałam prawdziwe uczucie. Myślałam że to tymczasowe zauroczenie, ale jak nie pisałeś i nie odbierałeś przez cały dzień, czułam że coś jest nie tak. Wsiadłam w samolot... i wtedy moje przypuszczenia się potwierdziły. Greg napisał że jesteś tutaj. I to było miejsce gdzie od razu pojechałam.- powiedziałam.
- Ale nie płakałaś prawda?- powiedział.
- Płakałam. Przez prawie cały czas. Tak bardzo bałam się, że Ciebie straciłam. - znów pociekły mi łzy.
- Aj kochanie moje. Przytul mnie. - powiedział, a ja spełniłam jego żądanie.
-Niall. Ja pojadę teraz do domu, prześpię się w końcu, a Twój tata i brat do Ciebie przyjdą.- powiedziałam.
- Idź wyśpij się. Zadzwoń jak się obudzisz.
- A jak obudzę się w nocy?- zaśmiałam się.
- To też. Ja wyspałem się na dłuższy czas.- chłopak posłał mi nieziemskie spojrzenie.
- Ok. To zadzwonię. Paa kochanie.
- Pa
Wyszłam z sali i udałam się w stronę domu. Byłam bardzo zmęczona. Nie miałam siły iść. Powłóczyłam nogami. Ale co się dziwić nie spałam prawie 2 tygodnie. Normalnie człowiek by tyle nie wytrzymał, sama się sobie dziwię.
Dotarłam do domu, zmęczona padłam na łóżko i zasnęłam jak zabita.
12.
Doszłam do domu i jak najszybciej zalogowałam się na face.. Tutaj też było cicho. Ale był Greg. Odważyłam się do niego napisać.
Alexandra Castio: Hej Greg. Masz może kontakt z Niallerem? Bo nie wiem co jest. Nie odbiera ani nic.
Greg Horan: No od nas też nie odbiera. Martin nasz kuzyn też właśnie nie odbiera.
Alexandra Castio: Obawiam się że coś się mogło stać Greg. Niall jechał z nim na wycieczkę wczoraj.
Greg Horan: Aha. Słuchaj ja będę dzwonić do cioci i wujka i jak się czegoś dowiem od razu Ci napisze.
Alexandra Castio: dzięki Greg. Ja dalej będę do Nialla próbowała się dodzwonić
Greg Horan: Alex przyznaj, kochasz Blondasa nie?
Alexnadra Castio: szczerze? Kocham. Ale to nie jest proste wiesz? Ja boję się związku, przez jednego idiotę który mnie skrzywdził.
Greg Horan: Niall Ci nigdy tego nie zrobi. On jest w Tobie zakochany po uszy. Świata poza Tobą nie widzi.
Alexandra Castio: To słodkoo. *.* Ja lecę Greg. Jak coś to daj znać.
Greg Horan: Ok. Paa siostrzyczko . heheh. ;*
Jejkuu.. Coś musiało się stać że nie mam żadnego znaku życia od Nialla. Cholernie się martwię. Stanęłam przy oknie i patrzyłam na zachodzące słońce. Przypomniał mi się wieczór u mnie na ogrodzie, wieczór kiedy mama zrobiła ognisko, siedziałam z Niallem na ławce i patrzeliśmy się na zachód słońca. To były początki naszej znajomości, a czułam się jakby Niall był ze mną od zawsze. Jedna łza spłynęła mi po oku, na myśl że Horanowi coś mogło się stać, za nią poleciała kolejna, wraz z nią przemknęła mi myśl że mogę Go stracić, potem łzy zaczęły płynąć mi potokiem. Położyłam się na łóżku, po drodze złapałam karteczkę z buta od Nialla, widząc zdjęcie jeszcze bardziej się rozkleiłam. Złapałam za telefon i zadzwoniłam do Stell
- Stell ja, muszę wrócić do domu. Mam złe przeczucia że coś się stało Niallowi. - mówiłam przez łzy.
- Ale co jest Kochanie? - powiedziała
- Nie odbiera tel ani ode mnie ani od brata, jego kuzyn też nie.
- Zaraz będę w domu to pogadamy. - powiedziała, a wręcz wydyszała do słuchawki, usłyszałam jak biegnie.
Zaczęłam zbierać swoje rzeczy i wrzucać je do walizki. Postanowiłam że polecę z rana najwcześniejszym lotem z możliwych. Postanowiłam znów spróbować zadzwonić do Nialla, ale to było bez potrzeby, i tak by nie odebrał. Usiadłam zdołowana na łóżku. Napisałam wiadomość do mamy że jutro wrócę do domu, bo mam złe przeczucia. Nie minęło 5 minut a mama odpisała:
od Mamaa: Dobrze córciu. Klucze będą tam gdzie zawsze jeśli nie masz swoich, ja będę do wieczora w pracy, pogadamy jak wrócę.
Uśmiechnęłam się na myśl że mama się o mnie martwi. Do pokoju jak burza wbiegła Stella.
-Co się stało?!
-No mam wrażenie że coś się stało Niallowi. - powiedziałam.
-Dlaczego? Bo nie odbiera?
- Tak. Nic zero kontaktu. To do niego niepodobne. On zawsze pierwszy pisał rano.
- Może tel mu padł?
- Tsa.. Ale sygnał jest, wiadomości do niego dochodzą.
- Jezu. Dramatyzujesz.
- Nie.. To ty nie rozumiesz powagi sprawy. Mu się coś mogło naprawdę stać. Przepraszam, nawet jeśli to moja wybujała wyobraźnia nie mogę tutaj tak siedzieć i nic nie robić. Muszę wrócić do domu. - powiedziałam, przytulając przyjaciółkę.
- Zawiozę Cię na lotnisko, spakuj się a ja zadzwonię i załatwię Ci najwcześniejszy lot.
-Dziękuję. Dobrze mieć taką przyjaciółkę.
- Ts.. Idź bo się rozmyślę. - zaśmiała się i zepchnęła mnie z łóżka.
Spakowałam wszystko co wzięłam ze sobą tutaj i zapięłam walizkę. Sprawdziłam jeszcze facebooka czy nie dostałam wiadomości od Grega.. Nic . Pusto. Do pokoju weszła Stella. Dzięki niej mam bilet na lot o 7.30 . Czyli w Mullingar będę o 9.30 w porywach do 10.00 . Postanowiłam że w pierwszej kolejności pójdę do państwa Horan. Może coś będzie wiadomo. Kto wie. Z nadzieją na lepsze jutro i wieści o Niallu położyłam się spać. Cóż trzeba wstać o 5.30 ...
Obudziłam się rano zlana potem, śniło mi się że Niall leżał w stanie krytycznym w szpitalu.. Szybko się ubrałam i ogarnęłam, piżamę i kosmetyczkę wrzuciłam do walizki i zeszłam na dół. Stella siedziała w kuchni i czekała na mnie. Wzięłam łyka jej kawy i wyszłyśmy z domu, przed domem czekał Ole, jedyny z naszej paczki, który ma prawko. Obraliśmy ONE DIRECTION - lotnisko. Pędzę do domu. Do Nialla (oby).
Siedziałam w samolocie od 20 min. lot się już zaczął. stwierdziłam że wykorzystam fakt iż w samolocie jest wifi i zalogowałam się na face... miałam wiadomość... serce waliło mi 10x szybciej... powoli dotknęłam ekranu w miejscu znaczka z wiadomością, pobladłam... zrobiło mi się słabo.. wiadomość od.... Grega... zaczęłam czytać... serce... nie mam serca... właśnie się zatrzymało... zaczęłam ryczeć...
Greg Horan: Alex... Niall jest w szpitalu tutaj w Mullingar... Mieli wypadek... Dosyć poważny.. Niall .. ;( On jest w śpiączce... Przyjedź do szpitala jak wrócisz.... To nic nie da ale sama Twoja obecność może mu się przydać.. Siostrzyczko przygotuj się na najgorsze.. Ale pamiętaj : Miłość jest silniejsza od śmierci. Kochamy Cię ;*
To bolało tak cholernie mocno kurwa bolało... Nie mogłam powstrzymać łez. Wyleciałam z samolotu jak oparzona. W locie zabrałam walizkę i wsiadłam w taksówkę
-Do szpitala- wydukałam do taksówkarza próbując powstrzymać łzy.
Biegłam.. biegłam szpitalnym korytarzem w stronę sal intensywnej terapii. Zobaczyłam na korytarzy przed sobą Grega i ich tatę, oraz moją mamę, siedzieli na krzesłach załamani i płakali.. Wszyscy.
-Mogę do niego wejść? - zapytałam.
- Wejdź. - powiedział Greg.- Trzymaj się. - przytulił mnie i otworzył drzwi do sali w której 'spał' Niall.
Weszłam do sali, usiadłam na krześle obok Nialla. Zobaczyłam go podłączonego do tego całego sprzętu, bladego, śpiącego, mojego Aniołka.. Pocałowałam go w czoło i złapałam za rękę, w tym momencie uświadomiłam sobie że go kocham. I chcę z nim być. Że to jest ten jedyny.
-Kocham Cię Niall. - powiedziałam.- Trzymaj się skarbie.-
Trzymałam go za rękę, płakałam i modliłam się...
Tak mijały kolejne dni...
Alexandra Castio: Hej Greg. Masz może kontakt z Niallerem? Bo nie wiem co jest. Nie odbiera ani nic.
Greg Horan: No od nas też nie odbiera. Martin nasz kuzyn też właśnie nie odbiera.
Alexandra Castio: Obawiam się że coś się mogło stać Greg. Niall jechał z nim na wycieczkę wczoraj.
Greg Horan: Aha. Słuchaj ja będę dzwonić do cioci i wujka i jak się czegoś dowiem od razu Ci napisze.
Alexandra Castio: dzięki Greg. Ja dalej będę do Nialla próbowała się dodzwonić
Greg Horan: Alex przyznaj, kochasz Blondasa nie?
Alexnadra Castio: szczerze? Kocham. Ale to nie jest proste wiesz? Ja boję się związku, przez jednego idiotę który mnie skrzywdził.
Greg Horan: Niall Ci nigdy tego nie zrobi. On jest w Tobie zakochany po uszy. Świata poza Tobą nie widzi.
Alexandra Castio: To słodkoo. *.* Ja lecę Greg. Jak coś to daj znać.
Greg Horan: Ok. Paa siostrzyczko . heheh. ;*
Jejkuu.. Coś musiało się stać że nie mam żadnego znaku życia od Nialla. Cholernie się martwię. Stanęłam przy oknie i patrzyłam na zachodzące słońce. Przypomniał mi się wieczór u mnie na ogrodzie, wieczór kiedy mama zrobiła ognisko, siedziałam z Niallem na ławce i patrzeliśmy się na zachód słońca. To były początki naszej znajomości, a czułam się jakby Niall był ze mną od zawsze. Jedna łza spłynęła mi po oku, na myśl że Horanowi coś mogło się stać, za nią poleciała kolejna, wraz z nią przemknęła mi myśl że mogę Go stracić, potem łzy zaczęły płynąć mi potokiem. Położyłam się na łóżku, po drodze złapałam karteczkę z buta od Nialla, widząc zdjęcie jeszcze bardziej się rozkleiłam. Złapałam za telefon i zadzwoniłam do Stell
- Stell ja, muszę wrócić do domu. Mam złe przeczucia że coś się stało Niallowi. - mówiłam przez łzy.
- Ale co jest Kochanie? - powiedziała
- Nie odbiera tel ani ode mnie ani od brata, jego kuzyn też nie.
- Zaraz będę w domu to pogadamy. - powiedziała, a wręcz wydyszała do słuchawki, usłyszałam jak biegnie.
Zaczęłam zbierać swoje rzeczy i wrzucać je do walizki. Postanowiłam że polecę z rana najwcześniejszym lotem z możliwych. Postanowiłam znów spróbować zadzwonić do Nialla, ale to było bez potrzeby, i tak by nie odebrał. Usiadłam zdołowana na łóżku. Napisałam wiadomość do mamy że jutro wrócę do domu, bo mam złe przeczucia. Nie minęło 5 minut a mama odpisała:
od Mamaa: Dobrze córciu. Klucze będą tam gdzie zawsze jeśli nie masz swoich, ja będę do wieczora w pracy, pogadamy jak wrócę.
Uśmiechnęłam się na myśl że mama się o mnie martwi. Do pokoju jak burza wbiegła Stella.
-Co się stało?!
-No mam wrażenie że coś się stało Niallowi. - powiedziałam.
-Dlaczego? Bo nie odbiera?
- Tak. Nic zero kontaktu. To do niego niepodobne. On zawsze pierwszy pisał rano.
- Może tel mu padł?
- Tsa.. Ale sygnał jest, wiadomości do niego dochodzą.
- Jezu. Dramatyzujesz.
- Nie.. To ty nie rozumiesz powagi sprawy. Mu się coś mogło naprawdę stać. Przepraszam, nawet jeśli to moja wybujała wyobraźnia nie mogę tutaj tak siedzieć i nic nie robić. Muszę wrócić do domu. - powiedziałam, przytulając przyjaciółkę.
- Zawiozę Cię na lotnisko, spakuj się a ja zadzwonię i załatwię Ci najwcześniejszy lot.
-Dziękuję. Dobrze mieć taką przyjaciółkę.
- Ts.. Idź bo się rozmyślę. - zaśmiała się i zepchnęła mnie z łóżka.
Spakowałam wszystko co wzięłam ze sobą tutaj i zapięłam walizkę. Sprawdziłam jeszcze facebooka czy nie dostałam wiadomości od Grega.. Nic . Pusto. Do pokoju weszła Stella. Dzięki niej mam bilet na lot o 7.30 . Czyli w Mullingar będę o 9.30 w porywach do 10.00 . Postanowiłam że w pierwszej kolejności pójdę do państwa Horan. Może coś będzie wiadomo. Kto wie. Z nadzieją na lepsze jutro i wieści o Niallu położyłam się spać. Cóż trzeba wstać o 5.30 ...
Obudziłam się rano zlana potem, śniło mi się że Niall leżał w stanie krytycznym w szpitalu.. Szybko się ubrałam i ogarnęłam, piżamę i kosmetyczkę wrzuciłam do walizki i zeszłam na dół. Stella siedziała w kuchni i czekała na mnie. Wzięłam łyka jej kawy i wyszłyśmy z domu, przed domem czekał Ole, jedyny z naszej paczki, który ma prawko. Obraliśmy ONE DIRECTION - lotnisko. Pędzę do domu. Do Nialla (oby).
Siedziałam w samolocie od 20 min. lot się już zaczął. stwierdziłam że wykorzystam fakt iż w samolocie jest wifi i zalogowałam się na face... miałam wiadomość... serce waliło mi 10x szybciej... powoli dotknęłam ekranu w miejscu znaczka z wiadomością, pobladłam... zrobiło mi się słabo.. wiadomość od.... Grega... zaczęłam czytać... serce... nie mam serca... właśnie się zatrzymało... zaczęłam ryczeć...
Greg Horan: Alex... Niall jest w szpitalu tutaj w Mullingar... Mieli wypadek... Dosyć poważny.. Niall .. ;( On jest w śpiączce... Przyjedź do szpitala jak wrócisz.... To nic nie da ale sama Twoja obecność może mu się przydać.. Siostrzyczko przygotuj się na najgorsze.. Ale pamiętaj : Miłość jest silniejsza od śmierci. Kochamy Cię ;*
To bolało tak cholernie mocno kurwa bolało... Nie mogłam powstrzymać łez. Wyleciałam z samolotu jak oparzona. W locie zabrałam walizkę i wsiadłam w taksówkę
-Do szpitala- wydukałam do taksówkarza próbując powstrzymać łzy.
Biegłam.. biegłam szpitalnym korytarzem w stronę sal intensywnej terapii. Zobaczyłam na korytarzy przed sobą Grega i ich tatę, oraz moją mamę, siedzieli na krzesłach załamani i płakali.. Wszyscy.
-Mogę do niego wejść? - zapytałam.
- Wejdź. - powiedział Greg.- Trzymaj się. - przytulił mnie i otworzył drzwi do sali w której 'spał' Niall.
Weszłam do sali, usiadłam na krześle obok Nialla. Zobaczyłam go podłączonego do tego całego sprzętu, bladego, śpiącego, mojego Aniołka.. Pocałowałam go w czoło i złapałam za rękę, w tym momencie uświadomiłam sobie że go kocham. I chcę z nim być. Że to jest ten jedyny.
-Kocham Cię Niall. - powiedziałam.- Trzymaj się skarbie.-
Trzymałam go za rękę, płakałam i modliłam się...
Tak mijały kolejne dni...
sobota, 4 stycznia 2014
11.
Obudziłam się rano. Pogoda widocznie sprzyjała mojemu wyjazdowi. Niebo było błękitne, bez chmurki, słońce świeciło. Pogoda idealna. Spojrzałam na telefon. 0 sms od Horana. No cóż. Może śpi. Zabrałam z walizki sukienkę w kwiatki i koturny. Udałam się do łazienki. Weszłam pod prysznic. Ciepła woda była idealna, delikatnie obmywała moje ciało. Nałożyłam na włosy szampon i umyłam je. Następnie umyłam całe ciało. Wyszłam spod prysznica i już chciałam się ubierać kiedy przypomniałam sobie że idziemy do skate.
-Fuck.. W sukience się tam nie pokaże.- zaklnęłam patrząc się w swoje odbicie w lustrze.
- Co się stało?- odezwała się zza drzwi Stell.
- Nic tylko chciałam iść w sukience do skate. - powiedziałam a przyjaciółka się zaśmiała.
- Geniuszu. Czekaj. Podam Ci spodenki i koszulkę z walizki.
- Ok dzięki. - powiedziałam.
Wzięłam spod drzwi łazienki krótkie spodenki jeansowe i białą luźną bluzkę z napisem "Irish Baby". Zaśmiałam się pod nosem czytając to. Ubrałam się i zabrałam się za makijaż. Pomalowałam rzęsy tuszem a na powiekach zrobiłam cieńką linię eyelinerem, usta posmarowałam pomadką i użyłam perfumu. Byłam gotowa do wyjścia. Stanęłam na środku pokoju
- Ii jak?- zapytałam
-Git. Ale chyba bez butów nie pójdziesz?- Stella się zaśmiała.
- Noo nie. Ubiorę te grafitowe trampki. - pokazałam jej buty i chciałam już je wkładać na nogi kiedy zauważyłam jakiś papierek w środku jednego z trampek. Była to malutka karteczka. Rozwinęłam ją zastanawiając się co jest w środku. Widok, który zobaczyłam zaskoczył mnie, ale pozytywnie. Było to moje zdjęcie i Horana, które zrobił Greg jednego wieczoru jak leżałam z Niallem na tarasie, uśmiechnięci. Niall bawił się moimi włosami, mając moją głowę na jednym swoim ramieniu, a ja czytałam książkę, mając nogi splecione z jego. Pod zdjęciem był jeszcze napis : "Z dziewczyną, którą kocham bardzo mocno. Kocham Cię Alex. <3"
Uśmiechnęłam się. Tak jak obiecał, pokazuje mi jak bardzo mnie kocha. Nie poddaje się. Walczy o moją miłość. I chyba mu się to udaje. Bardzo, bardzo powoli ale udaje.
-Alex idziemy?- Stella jak zwykle przeszkodziła w moich przemyśleniach.
-Ale jioo. Idziemy.
Do skate miałyśmy jakieś 40 minut drogi. Nie chciało mi się tam iść. Za dużo wspomnień. I jedna osoba, której nigdy nie chciałabym już spotkać.
- Nie martw się. - powiedziała Stella wyczuwając o czym myślę. - Tim już tu nie przychodzi. Nie było go bardzo długo w parku.
- To dobrze. Ale nie tylko o to chodzi. Wspomnienia Stell. One dalej bolą.
- Dziewczyno. 3 lata minęły. Powinnaś zapomnieć o tym co on ci zrobił. Kochanie masz przecież Nialla.- powiedziała.- On Cię przecież nie skrzywdzi.
- No Niall nie. Ale ja przez to wszystko boję się zaangażować w związek z kimkolwiek. - powiedziałam a przed oczami miałam wydarzenia sprzed 3 lat.
*3 lata wcześniej*
Wieczór jak zwykle spędzałam z przyjaciółmi w parku. Z przyjaciółmi i chłopakiem. Moim Timmym. Najlepszym chłopakiem. Był taki opiekuńczy... Wtedy nie wiedziałam jakie ma zamiary. Chłopacy wpadli na pomysł żeby ten wieczór uczcić małym melanżem, okazją do świętowania były moje 14 urodziny. Timmy miał kuzyna co pracował w sklepie i załatwił nam piwa. Nie chciałam pić, ale wpływ Tima spowodował to że wypiłam jedno. Tim był dużo bardziej spity.
Siedziałam i gadałam z Henrym. Nowym chłopakiem w naszej paczce. Przeprowadził się z Oslo do Bergen i zamieszkał po sąsiedzku ze mną, od pierwszej chwili go polubiłam. Tim stał się zazdrosny, kiedy Henry lekko mnie objął podszedł do nas i uderzył chłopaka. Tak mocno że ten przewrócił się na ziemię i zemdlał.
-Co ty robisz?! Pogrzało cię? Gadaliśmy tylko! - Krzyczałam.
- Tsaa. Gadaliśmy a zaraz byście się śliną wymieniali suko! - Tim zrobił coś czego nigdy wcześniej nie zrobił, obraził mnie, i szarpnął. Z oczu poleciały łzy bólu.
- Puść mnie! Chcę iść. - powiedziałam przez łzy.
-Nigdzie nie idziesz! jedynie ze mną. - ciągnął mnie za sobą w stronę nieoświetlonej części parku.
Tim rzucił mnie na ziemię i przygwoździł swoim ciałem do mokrej trawy, czułam że krew spływa mi po głowie, z rany z boku głowy która, zrobiła się w momencie upadku, przedarłam sobie skórę kamieniem. Zaczął mnie powoli rozbierać. Nie miałam siły krzyczeć. Gdyby nie to że Ole szedł załatwić swoje potrzeby w krzaki, niewiadomo co ze mną by było. Złapał Tima za kark i oderwał ode mnie.
- Uciekaj Sumi. Wiej!- krzyczał. - Zawołaj resztę chłopaków.
Tak jak poprosił tak zrobiłam. Chłopacy pobiegli do Ole, a Stella zaprowadziła mnie do domu.
*teraźniejszość*
-Sumi ogarnij.- przyjaciółka szturała mnie w ramię.
-Co? - powiedziałam
- On tu jest. Tim.
- Kurwa no! Mówiłaś że tu nie przychodzi. - powiedziałam.
-Bo tak było. Nigdy go tu nie było. Nie wiem dlaczego tu jest. Nie moja wina przepraszam. - powiedziała.
- Spoko. Nie masz za co przepraszać. Muszę się w końcu z tym zmierzyć. I tak długo tu nie będę. - powiedziałam zmierzając w stronę naszej ławki.
- Hej Ole. - powiedziałam witając się z przyjacielem. -Siema wszystkim
- Hej Sumi.- ten głos.. coś w środku mnie kazało mi uciekać. Od razu wiedziałam że to Tim.
- Tim..- wysyczałam przez zęby.- Czego chcesz.
- Pogadać. Możemy?
- Może poczekasz aż się ściemni co?! I zaciągniesz mnie w ciemność?! - wysyczałam mu w twarz. - Dobrze ci było? Tego chciałeś?!!
- Nie.. Ale..
- Nie ma ale... idę.. Stell przepraszam. To nie na moje siły. - powiedziałam i udałam się do domu.
W drodze próbowałam dodzwonić się do Horana. Ale Misiek nie odbierał, ani nie odpisywał.
-Może ma rozładowany telefon. - pomyślałam.- Może na face jest.
Przyspieszyłam tempa. Musiałam jak najszybciej iść do domu.
-Fuck.. W sukience się tam nie pokaże.- zaklnęłam patrząc się w swoje odbicie w lustrze.
- Co się stało?- odezwała się zza drzwi Stell.
- Nic tylko chciałam iść w sukience do skate. - powiedziałam a przyjaciółka się zaśmiała.
- Geniuszu. Czekaj. Podam Ci spodenki i koszulkę z walizki.
- Ok dzięki. - powiedziałam.
Wzięłam spod drzwi łazienki krótkie spodenki jeansowe i białą luźną bluzkę z napisem "Irish Baby". Zaśmiałam się pod nosem czytając to. Ubrałam się i zabrałam się za makijaż. Pomalowałam rzęsy tuszem a na powiekach zrobiłam cieńką linię eyelinerem, usta posmarowałam pomadką i użyłam perfumu. Byłam gotowa do wyjścia. Stanęłam na środku pokoju
- Ii jak?- zapytałam
-Git. Ale chyba bez butów nie pójdziesz?- Stella się zaśmiała.
- Noo nie. Ubiorę te grafitowe trampki. - pokazałam jej buty i chciałam już je wkładać na nogi kiedy zauważyłam jakiś papierek w środku jednego z trampek. Była to malutka karteczka. Rozwinęłam ją zastanawiając się co jest w środku. Widok, który zobaczyłam zaskoczył mnie, ale pozytywnie. Było to moje zdjęcie i Horana, które zrobił Greg jednego wieczoru jak leżałam z Niallem na tarasie, uśmiechnięci. Niall bawił się moimi włosami, mając moją głowę na jednym swoim ramieniu, a ja czytałam książkę, mając nogi splecione z jego. Pod zdjęciem był jeszcze napis : "Z dziewczyną, którą kocham bardzo mocno. Kocham Cię Alex. <3"
Uśmiechnęłam się. Tak jak obiecał, pokazuje mi jak bardzo mnie kocha. Nie poddaje się. Walczy o moją miłość. I chyba mu się to udaje. Bardzo, bardzo powoli ale udaje.
-Alex idziemy?- Stella jak zwykle przeszkodziła w moich przemyśleniach.
-Ale jioo. Idziemy.
Do skate miałyśmy jakieś 40 minut drogi. Nie chciało mi się tam iść. Za dużo wspomnień. I jedna osoba, której nigdy nie chciałabym już spotkać.
- Nie martw się. - powiedziała Stella wyczuwając o czym myślę. - Tim już tu nie przychodzi. Nie było go bardzo długo w parku.
- To dobrze. Ale nie tylko o to chodzi. Wspomnienia Stell. One dalej bolą.
- Dziewczyno. 3 lata minęły. Powinnaś zapomnieć o tym co on ci zrobił. Kochanie masz przecież Nialla.- powiedziała.- On Cię przecież nie skrzywdzi.
- No Niall nie. Ale ja przez to wszystko boję się zaangażować w związek z kimkolwiek. - powiedziałam a przed oczami miałam wydarzenia sprzed 3 lat.
*3 lata wcześniej*
Wieczór jak zwykle spędzałam z przyjaciółmi w parku. Z przyjaciółmi i chłopakiem. Moim Timmym. Najlepszym chłopakiem. Był taki opiekuńczy... Wtedy nie wiedziałam jakie ma zamiary. Chłopacy wpadli na pomysł żeby ten wieczór uczcić małym melanżem, okazją do świętowania były moje 14 urodziny. Timmy miał kuzyna co pracował w sklepie i załatwił nam piwa. Nie chciałam pić, ale wpływ Tima spowodował to że wypiłam jedno. Tim był dużo bardziej spity.
Siedziałam i gadałam z Henrym. Nowym chłopakiem w naszej paczce. Przeprowadził się z Oslo do Bergen i zamieszkał po sąsiedzku ze mną, od pierwszej chwili go polubiłam. Tim stał się zazdrosny, kiedy Henry lekko mnie objął podszedł do nas i uderzył chłopaka. Tak mocno że ten przewrócił się na ziemię i zemdlał.
-Co ty robisz?! Pogrzało cię? Gadaliśmy tylko! - Krzyczałam.
- Tsaa. Gadaliśmy a zaraz byście się śliną wymieniali suko! - Tim zrobił coś czego nigdy wcześniej nie zrobił, obraził mnie, i szarpnął. Z oczu poleciały łzy bólu.
- Puść mnie! Chcę iść. - powiedziałam przez łzy.
-Nigdzie nie idziesz! jedynie ze mną. - ciągnął mnie za sobą w stronę nieoświetlonej części parku.
Tim rzucił mnie na ziemię i przygwoździł swoim ciałem do mokrej trawy, czułam że krew spływa mi po głowie, z rany z boku głowy która, zrobiła się w momencie upadku, przedarłam sobie skórę kamieniem. Zaczął mnie powoli rozbierać. Nie miałam siły krzyczeć. Gdyby nie to że Ole szedł załatwić swoje potrzeby w krzaki, niewiadomo co ze mną by było. Złapał Tima za kark i oderwał ode mnie.
- Uciekaj Sumi. Wiej!- krzyczał. - Zawołaj resztę chłopaków.
Tak jak poprosił tak zrobiłam. Chłopacy pobiegli do Ole, a Stella zaprowadziła mnie do domu.
*teraźniejszość*
-Sumi ogarnij.- przyjaciółka szturała mnie w ramię.
-Co? - powiedziałam
- On tu jest. Tim.
- Kurwa no! Mówiłaś że tu nie przychodzi. - powiedziałam.
-Bo tak było. Nigdy go tu nie było. Nie wiem dlaczego tu jest. Nie moja wina przepraszam. - powiedziała.
- Spoko. Nie masz za co przepraszać. Muszę się w końcu z tym zmierzyć. I tak długo tu nie będę. - powiedziałam zmierzając w stronę naszej ławki.
- Hej Ole. - powiedziałam witając się z przyjacielem. -Siema wszystkim
- Hej Sumi.- ten głos.. coś w środku mnie kazało mi uciekać. Od razu wiedziałam że to Tim.
- Tim..- wysyczałam przez zęby.- Czego chcesz.
- Pogadać. Możemy?
- Może poczekasz aż się ściemni co?! I zaciągniesz mnie w ciemność?! - wysyczałam mu w twarz. - Dobrze ci było? Tego chciałeś?!!
- Nie.. Ale..
- Nie ma ale... idę.. Stell przepraszam. To nie na moje siły. - powiedziałam i udałam się do domu.
W drodze próbowałam dodzwonić się do Horana. Ale Misiek nie odbierał, ani nie odpisywał.
-Może ma rozładowany telefon. - pomyślałam.- Może na face jest.
Przyspieszyłam tempa. Musiałam jak najszybciej iść do domu.
czwartek, 2 stycznia 2014
10.
Stanęłam przed drzwiami Stelli. Zadzwoniłam dzwonkiem. Stałam czekając aż ktoś otworzy. Serce waliło mi. Trzeba to przyznać. Nie widziałam jej 2 lata. Nagle usłyszałam dźwięk przekręcanego zamka w drzwiach. Klamka lekko obniżyła się. Drzwi ku mojemu zaskoczeniu otworzył Ole Martin (czytaj UleMartiyn)
- Ole chłopie! Ale się zmieniłeś - krzyknęłam skacząc chłopakowi w ramiona.
- haha. Alexandra. Wyładniałaś ale zachowanie dalej to samo. - zaśmiał się obracając mnie.
-Stella!- przytuliłam się z przyjaciółką.
- Sumi nawet nie wyobrażasz sobie jak za tobą tęskniliśmy - powiedziała puszczając mnie z objęć.
Poszliśmy do pokoju Stell gdzie przez najbliższy tydzień będę pomieszkiwać. Gadaliśmy przez jakieś 3-4 godziny.
-Stell chce iść na zakupy - oznajmiłam. - muszę pochodzić po starych śmieciach.
Udaliśmy się na tzw. starówkę. Najstarszą ulicę w naszym pięknym Bergen. Spędziliśmy 2 godziny w CoppPizza . Po takim czasie wkońcu odwiedziłam tą pizzerie. Tutaj zawsze były najlepsze pizze. Skonsumowaliśmy naszą pizzę i udaliśmy się do 'Cubusa'. W następnej kolejności były Nille, Sports i Europris. Pożegnałyśmy się z Ole i poszłyśmy do domu.
- Wiesz jak za Tobą wszyscy tęsknili - oznajmiła Stell
- Wiem. Ja za wami też.- powiedziałam.
- Opowiadaj co u Ciebie
- Nic ciekawego. - powiedziałam, a w głębi duszy myślałam o ostatnim miesiącu. Głównie o Horanie.
- Nic ciekawego a szczerzysz się jak głupia. - Stella szturnęła mnie w ramię. - Gadaj.
- Noo.. Nic - powiedziałam.
- Nie chrzań. Tylko gadaj.
- W domu sama go poznasz.- powiedziałam przypominając sobie że obiecałam Niallerowi o skajpaju.
- Okeeej. - zdziwiła się Stella.
Doszłyśmy do domu. Droga zajęła nam chwilę. Otworzyłyśmy drzwi i udałyśmy się do 'naszego' pokoju.
Napisałam esa do Horana
do Niall <3 : Hej. Jesteś dostępny przy kompie? Chciałabym pogadać. Tak bardzo tęsknię
Długo nie musiałam czekać na odpowiedź.
od Niall <3: Hej ; **. Ja też bardzo za Tobą tęsknię. Będę na skype za 40 min. Akurat jesteśmy
na zakupach. Zadzwonie na skypa jak bede ;*
Mordka mi się ucieszyła. Tak bardzo za nim tęsknię. Jest dla mnie bardzo, bardzo ważny.
-No to kiedy go poznam?- Stell wyrwała mnie z zamyślenia.
- Hmm. Za ok 40 min. Daj mi kompa. Muszę zalogować się na skypa. - powiedziałam przyjaciółce.
Czas nam strasznie szybko zleciał. Punkt 18.00 odezwał się dźwięk połączenia przychodzącego na skype.
Stella schowała się poza zasięg kamerki.
*skype*
-Niall!
-Mojaa Alex!
-Wiesz jak za Tobą tęskniłam? Nie wyobrażasz sobie tego
- Wyobrażam. Też bardzo bardzo tęsknię.
-Mucio mucio mucio grande. hahaha . Ei muszę Ci kogoś przedstawić.
-Ok.
-Niall to jest Stella. Stella to jest Niall. -przedstawiłam ich sobie.
-Cześć Stella. Miło mi Cię poznać.- przywitał się Misiek
- Hej. Mi Ciebie również. - powiedziała Stella. - A teraz nie będę wam przeszkadzać. Idę na dół.- powiedziała do mnie po Norwesku i pocałowała w policzek.
-Niall a gdzie Twój kuzyn? - zapytałam.
- Chyba gdzieś na dworzu. Mieliśmy jechać na wycieczkę, ale tęsknota wzięła górę Kochanie.
- Aww słodko. - zaśmiałam się. - Nie musisz odmawiać sobie przyjemności bo ja chce pogadać.
-Muszę. Dla Ciebie wszystko. - powiedział.
-Niall. Pogadamy jutro? Ja pójdę do Stell a Ty jedź na tą wycieczke. - powiedziałam.
- Ok. Paa. Kocham Cię. - powiedział i się rozłączył.
Poszłam do Stell i gadałyśmy jeszcze chwilę. Zaplanowałyśmy na jutro wycieczkę do skateparku. Wzięłyśmy prysznic i poszłyśmy spać. Napisałam tylko jeszcze esa do Horana życząc mu dobrej nocy i zasnęłam ze słuchawkami w uszach.
- Ole chłopie! Ale się zmieniłeś - krzyknęłam skacząc chłopakowi w ramiona.
- haha. Alexandra. Wyładniałaś ale zachowanie dalej to samo. - zaśmiał się obracając mnie.
-Stella!- przytuliłam się z przyjaciółką.
- Sumi nawet nie wyobrażasz sobie jak za tobą tęskniliśmy - powiedziała puszczając mnie z objęć.
Poszliśmy do pokoju Stell gdzie przez najbliższy tydzień będę pomieszkiwać. Gadaliśmy przez jakieś 3-4 godziny.
-Stell chce iść na zakupy - oznajmiłam. - muszę pochodzić po starych śmieciach.
Udaliśmy się na tzw. starówkę. Najstarszą ulicę w naszym pięknym Bergen. Spędziliśmy 2 godziny w CoppPizza . Po takim czasie wkońcu odwiedziłam tą pizzerie. Tutaj zawsze były najlepsze pizze. Skonsumowaliśmy naszą pizzę i udaliśmy się do 'Cubusa'. W następnej kolejności były Nille, Sports i Europris. Pożegnałyśmy się z Ole i poszłyśmy do domu.
- Wiesz jak za Tobą wszyscy tęsknili - oznajmiła Stell
- Wiem. Ja za wami też.- powiedziałam.
- Opowiadaj co u Ciebie
- Nic ciekawego. - powiedziałam, a w głębi duszy myślałam o ostatnim miesiącu. Głównie o Horanie.
- Nic ciekawego a szczerzysz się jak głupia. - Stella szturnęła mnie w ramię. - Gadaj.
- Noo.. Nic - powiedziałam.
- Nie chrzań. Tylko gadaj.
- W domu sama go poznasz.- powiedziałam przypominając sobie że obiecałam Niallerowi o skajpaju.
- Okeeej. - zdziwiła się Stella.
Doszłyśmy do domu. Droga zajęła nam chwilę. Otworzyłyśmy drzwi i udałyśmy się do 'naszego' pokoju.
Napisałam esa do Horana
do Niall <3 : Hej. Jesteś dostępny przy kompie? Chciałabym pogadać. Tak bardzo tęsknię
Długo nie musiałam czekać na odpowiedź.
od Niall <3: Hej ; **. Ja też bardzo za Tobą tęsknię. Będę na skype za 40 min. Akurat jesteśmy
na zakupach. Zadzwonie na skypa jak bede ;*
Mordka mi się ucieszyła. Tak bardzo za nim tęsknię. Jest dla mnie bardzo, bardzo ważny.
-No to kiedy go poznam?- Stell wyrwała mnie z zamyślenia.
- Hmm. Za ok 40 min. Daj mi kompa. Muszę zalogować się na skypa. - powiedziałam przyjaciółce.
Czas nam strasznie szybko zleciał. Punkt 18.00 odezwał się dźwięk połączenia przychodzącego na skype.
Stella schowała się poza zasięg kamerki.
*skype*
-Niall!
-Mojaa Alex!
-Wiesz jak za Tobą tęskniłam? Nie wyobrażasz sobie tego
- Wyobrażam. Też bardzo bardzo tęsknię.
-Mucio mucio mucio grande. hahaha . Ei muszę Ci kogoś przedstawić.
-Ok.
-Niall to jest Stella. Stella to jest Niall. -przedstawiłam ich sobie.
-Cześć Stella. Miło mi Cię poznać.- przywitał się Misiek
- Hej. Mi Ciebie również. - powiedziała Stella. - A teraz nie będę wam przeszkadzać. Idę na dół.- powiedziała do mnie po Norwesku i pocałowała w policzek.
-Niall a gdzie Twój kuzyn? - zapytałam.
- Chyba gdzieś na dworzu. Mieliśmy jechać na wycieczkę, ale tęsknota wzięła górę Kochanie.
- Aww słodko. - zaśmiałam się. - Nie musisz odmawiać sobie przyjemności bo ja chce pogadać.
-Muszę. Dla Ciebie wszystko. - powiedział.
-Niall. Pogadamy jutro? Ja pójdę do Stell a Ty jedź na tą wycieczke. - powiedziałam.
- Ok. Paa. Kocham Cię. - powiedział i się rozłączył.
Poszłam do Stell i gadałyśmy jeszcze chwilę. Zaplanowałyśmy na jutro wycieczkę do skateparku. Wzięłyśmy prysznic i poszłyśmy spać. Napisałam tylko jeszcze esa do Horana życząc mu dobrej nocy i zasnęłam ze słuchawkami w uszach.
Subskrybuj:
Posty (Atom)